YAZAN OLMAK YA DA OLMAMAK

Söyleyecek çok şeyin varsa, ancak dinleyenin yoksa yazı başlar. Eski bir dosttur her zaman kalem. Sayfalar sarıdan beyaza sadece yazanın göreceği bir renk skalasıyla açılır önünde. Kime sorsan kağıt ,kağıt rengindedir. Ama yazan için her kağıdın kendine has , onu diğerlerinden ayıran renk pigmentleri vardır. Hatta aynı defterde bile her sayfanın rengi aynı değildir.  Birbirine tıpatıp benzeyen ikiz kardeşleri  ilk başta ayırt etmek çok zordur. Bir süre onlarla  birlikte yaşadığınızda birinin kirpiklerinin daha gür, diğerinin teninin daha limoni, ya da birinin diğerinden daha  asık suratlı olduğunu birsiniz ve asla ikisini birbirine karıştırmazsınız. Yazanın da kağıtları bu kadar net tanımlayabilmesinin sebebi budur işte. Kağıtları bu kadar iyi tanımlayıp, ruhumuzun imbiğinden süzülen sözcükleri yargılamadan alıp kabul ettiğini bile bile zamanla sıkılırız yazarak kendimizi  ifade etmekten. Yazarak var olmak yeterli  gelmez, sazı  kemiği olmayan organa teslim ederiz. Arkadaşım Badem  Ağacı misali  kandırır bu güzel havalar ve daha  çiçeğe dönmeden tomurcuklar, küseriz,  kapanırız içimize.

Anlatacak kimsesi olmadığı için kağıda anlatanlara yazan, anlatacak çok kimsesi olduğu halde kağıttan kopamayanlara yazar denir. Yazar, yazarak var olur. Varlığı sadece yazdığında su üstüne çıkar. Yazmak karşı konulamaz bir içgüdüdür. Bir hastalık, obsesyon belki de. Takıntılı bir şekilde yazmak…yazamadan duramamak…yazamazsa  çıldıracağını sanmak… Yazamadığı günlerde kendini bir köşede unutup yaşamak, yaşamaya  çalışmak, yaşadığını sanmak…Kalemi eline aldığında kendisiyle tekrar karşılaşmak, sarılmak , hasret gidermek…. Yazar, yazdığı sözcüklerde, hayatlarda, kavramlarda kendini arar ve kendine doğru yolculuk yapar…

Herkessiz yaşayabilirsin ama kendinsiz asla. Kendinle yolun bir köşesinde bir kez karşılaştıysan, kendin olmamayı  beceremezsin.